Nooit vergeten

Inmiddels ben ik al een 1,5 week in Sri Lanka en een goede week op pad voor het boek.

Nadat we eerst een paar dagen pech hadden met allerlei rompslomp( wel in de krant of niet in de krant, busje stuk, kortom gedoe) hebben we nu 9 moeders gesproken.

Leuke mensen heftige verhalen.
Juist omdat het nu meer dan ooit gaat om het verhaal, raakt het me meer dan te voren.
De dagen dat ik niet huil is op 1 vinger te tellen.
Omdat ik de juiste informatie wil hebben in het boek, heb ik hulp gevraagd met het opstellen voor vragen aan de moeders. Ik vind het rot vragen.
Nodig, dat absoluut maar ik ben geen journalist of interviewer.
Dus ik huil mee als ze huilen.

En ik ben niet de enige. Andrew Silva zie ik heus ook wel slikken en het moeilijk hebben. En deze man doet het werk al jaren.

De rode lijnen in de verhalen zijn vrij treffend en confronterend.
Er was geen steun uit de omgeving, of het nu was uit armoede of familie die gewoon iemand liet barsten, of dat de familie het afdwong; geen enkele moeder gaf met een goed gevoel het kind weg.

Iedere moeder wilde eigenlijk haar kind weer terug nemen op het moment dan puntje bij paaltje kwam.
Zodra ze wisten dat er geen weg meer terug was, ondanks hun eigen gevoel hebben ze zich over gegeven aan het lot wat er lag.

Je kind weg geven.

Na de adoptie is het leven van de moeders verder gegaan, vaak een huwelijk en nog andere kinderen.

De kinderen van de moeder zijn inmiddels ook volwassen en weten van het verleden van hun moeder af.
Deze sterke vrouwen, allemaal zijn verder kunnen gaan en ik heb vreselijk met ze kunnen lachen.
Ze hebben allemaal een bijzonder levensverhaal en kunnen genieten van al de kinderen die bij ze zijn.

Maar die ene.
Die éne zijn ze nooit vergeten.

Check ook onze Facebook-pagina